เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
จงลิ่งอี๋ส่ายหน้าพลางเอ่ยว่า “เจ้ายังคงเศร้าโศกเสียใจเพราะเรื่องนั้นอยู่อีกหรือ”
นางคอตก “ข้าก็นึกว่าจะลืมได้ ทว่าพอหวนนึกถึงวันที่อยู่ภัตตาคาร ยามที่ข้าบอกเขาเรื่องจะแต่งงาน ตอนนั้นมัวแต่พูดไปเรื่อย บัดนี้ย้อนนึกดู สีหน้าเขาคล้ายมีถ้อยคำอยากจะเอ่ย อีกทั้งยามนั้นข้าก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไรไป เพียงแค่อยากให้เขารู้ว่าข้าใกล้จะหมั้นหมายแล้วเท่านั้น”
“เรื่องผ่านไปเนิ่นนานถึงเพียงนี้แล้ว เจ้ายังจำสีหน้าของเขาได้อีกหรือ” นางดันกระบอกน้ำร้อนออกห่างจากตนเอง รู้สึกร้อนอบอ้าว จึงหยิบพัดกลมขึ้นมาพัดวี ต่างหูแกว่งไกวไปมาซ้ายขวา “บางทีเจ้าอาจจะคิดมากไปเองกระมัง”
“คงจะจริง… แต่ข้าชิงชังตัวเองในตอนนั้นที่ไม่ทันได้สังเกต หากตอนนั้น… ช่างเถิด จะไม่มีคำว่าหากอีกแล้ว” นางทอดถอนใจ พลางเอ่ยถามว่า “ร่างกายของเจ้าเป็นอย่างไรบ้างแล้ว”
“ข้าสบายดีทุกอย่าง”