ตอนที่ 177 ชอบกินอันใด

ภายในโถงเงียบสงัดจนเหลือเพียงเสียงนกบินโฉบผ่านหน้าประตู สายลมพัดต่างหูหยกแกว่งไกว สายตาของเขาจับจ้องใบหน้าอันสงบนิ่งนั้น รออยู่นานก็มิได้ยินคำตอบ เขาจึงเอ่ยปากว่า “ข้ารู้สึกว่าเจ้าอยู่ข้างเดียวกับข้า”

ถ้อยคำพึมพำนี้ลอยเข้าสู่โสตประสาท ดวงตาดอกบัวสะท้อนภาพฎีกาที่กองพะเนินตรงมุมโต๊ะ นางจึงถามว่า “ท่านจะปล่อยให้มีฎีกาเกี่ยวกับข้าถวายขึ้นมาเรื่อย ๆ หรือ”

ลูกกระเดือกขยับไหวเบา ๆ เขาตอบว่า “คิดเรื่องหย่าขาดเรียบร้อยแล้วหรือยัง”

“ถึงหย่าขาดก็เปลี่ยนภาพจำของผู้คนไม่ได้”

ปลายนิ้วลูบคลำต่างหูหยกขาว “ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยน”

“หากหย่าขาด…” นางหลุบตาลงเอ่ยเสียงเบา “สถานการณ์ของแม่เลี้ยงกับน้องสาวน้องชายจะดีขึ้นบ้างหรือไม่”