ตอนที่ 172 ขาดไปหนึ่งห่วง

“ฝ่าบาท กระหม่อมมิได้โป้ปดพ่ะย่ะค่ะ”

“กลับจวนของเจ้าไปเสีย” เขาสอดกระบี่เข้าฝัก โยนให้ขันที แล้วก้าวเดินไปหาจงลิ่งอี๋

ไอสังหารที่พวยพุ่งทั่วร่าง พลันสงบราบเรียบลงยามก้าวเข้าใกล้นาง ครั้นมายืนเคียงข้าง ก็กลับคืนสู่ท่าทีเฉยชาเคร่งขรึมดังปกติวิสัย

จงลิ่งอี๋แหงนหน้ามองเขา ชายหนุ่มหลุบสายตาลง นิ้วมือลูบผ่านขมับของนางที่มีปอยผมปลิวไสวด้วยแรงลม นางหันไปมองหานเจิงที่อยู่เบื้องหลังเขา ชายผู้นั้นยังคงไม่ขยับ “ฝ่าบาท กระหม่อมไร้ซึ่งใจคิดคด ขอฝ่าบาททรงโปรดวินิจฉัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

“กลับไปเถิด”

นี่เป็นคำที่กล่าวกับจงลิ่งอี๋ เขาเอ่ยว่า “ยามเย็นลมชักจะแรงขึ้นแล้ว”