ตอนที่ 166 ไม่เหมือนลูกแท้ ๆ

ใบหน้านั้นกระตุกเกร็ง คิ้วสั่นระริก ปีกจมูกบานออก ดวงตาถลึงมองนาง ทว่ามิได้เบิกตากร้าวอย่างยามอยู่บ้าน หากแต่ยังมีความยับยั้งชั่งใจ จงลิ่งอี๋แทบไม่เคยใช้อำนาจกดขี่ผู้ใด ทว่านางรู้ดีว่าอำนาจนั้นมีอานุภาพเพียงไร และบารมีแห่งพระราชอำนาจนั้นน่าเกรงขามลึกซึ้งเพียงไหน

นางกลัวฮ่องเต้ ข้ารับใช้ที่ต้องเผชิญหน้ากับเขาทุกเมื่อเชื่อวันย่อมต้องกลัวเป็นธรรมดา

ด้านหลังฉากกั้น นางได้ยินเสียงท่านพ่ออีกครา ช่างชราและต่ำต้อยเพียงนั้น ช่างสำรวมตนคืนสู่จารีตถึงเพียงนั้น มิกล้าก้าวล่วงสระอัสนีแม้เพียงก้าวเดียว ช่างเป็นคนที่เสแสร้งยิ่งนัก การกดข่มของพระราชอำนาจได้ผลกับเขาถึงเพียงนี้ ไฉนนางจึงจะไม่ใช้เล่า

“ที่นี่คือตำหนักฝูหนิง ถึงคราวที่ท่านจะมาออกคำสั่งแล้วหรือ?”