ตอนที่ 163 นกคุ่มตุ๋นน้ำใส

“ไม่เจ้าจุมพิตข้าสักที ก็เป็นข้าลงมือเอง” เขาเพิ่มเงื่อนไขต่อรองขึ้นอีก

นางหน้าแดงส่ายหน้าบอกว่าไม่ได้ จ้าวโยวถงกุมมือนางทาบลงตรงอกตนเอง ส่งผ่านเสียงหัวใจที่เต้นระรัวให้นางรับรู้ “เด็กดี”

“อย่าเรียกข้า”

“ลิ่งอี๋”

มือใหญ่ลูบไล้ผ่านข้อมือเรียวบาง ค่อย ๆ เคล้นคลึงท่อนแขนไต่ขึ้นไปถึงข้อศอก ออกแรงดึงลงแผ่วเบา รั้งให้นางที่ใบหน้าแดงก่ำแนบชิดอยู่กึ่งกลางอกตน สองใบหน้าประชิดกันเพียงคืบ นางเบือนหน้าหนีเขา ใบหูร้อนผ่าวจนแทบไหม้

ในดวงตาบัวคู่นั้นที่มักแฝงแววอมทุกข์ไร้ซึ่งม่านน้ำตา เขาจึงวางใจลงบ้าง เอ่ยล่อลวงเสียงเบา “หากจุมพิตสักครา หลายวันนี้ข้าจะไม่แตะต้องเจ้าอีก”

“พูดคำไหนต้องเป็นคำนั้นนะ”