ตอนที่ 162 จูบข้าทีหนึ่ง

พิรุณสายนี้ตกยืดเยื้อยาวนานถึงสองวันสองคืนเต็ม ๆ ยามที่แสงตะวันผ่าชั้นเมฆขาวอมเทาลงมาอย่างหาได้ยากยิ่ง จงลิ่งอี๋นั่งเหม่อลอยอยู่ริมหน้าต่าง นางรู้สึกว่าชั้นเมฆสีขาวอมเทานั้นดูคล้ายขนมโก๋แผ่น นางไม่เคยกินขนมโก๋แผ่นมาก่อน คิดเดาเอาเองว่าคงจะเอร็ดอร่อย หรือบางทีอาจจะนุ่มนิ่มราวกับก้อนเมฆ

มวลบุปผาหลากสีในแปลงดอกไม้ล้มระเนนระนาด ใบไม้เขียวขจีแซมด้วยสีแดงระเรื่อของบุปผาอันอ่อนแอ ความงดงามเฉิดฉายมิได้หลงเหลืออยู่อีก ไทเฮาทรงเสนอว่าพรุ่งนี้จะเสด็จไปทอดพระเนตรสวนสัตว์ป่า ส่วนเหตุใดจึงมิใช่วันนี้นั้น ท่านผู้เฒ่าตรัสว่าฝนเพิ่งสร่างซายังไม่เหมาะที่จะออกไปข้างนอกทันที ทางเดินเปียกลื่น ซ้ำแมลงก็ชุม ให้ดวงตะวันแผดเผาเสียสักหนึ่งวันจึงจะดี