ตอนที่ 161 ใครกักขังใคร

ถ้อยคำมิอาจทนฟัง สองมือของนางปิดหูก็มิอาจกั้นเสียงของเขาได้ เขายังคงพึมพำเสียงต่ำ ครั้งหน้าหากเรียกนางมา อยากจะทำอย่างไรก็ทำอย่างนั้น นางตื่นตระหนกจนยกมือขึ้นปิดปากนั้นไว้ เขาจึงยอมสงบลง

มือนุ่มกรุ่นกลิ่นหอมปิดทาบบนริมฝีปาก ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงกลืนน้ำลายไม่หยุด เด็กสาวเอ่ยเสียงแผ่ว “อย่าพูดอีกเลย”

เขาไม่เอ่ยคำ ขยับยกชามในมือขึ้น นางจึงกล่าว “ข้าทำเอง”

มือช่างนุ่มนวลนัก เขาข่มกลั้นความปรารถนาที่จะจุมพิตกลางฝ่ามือนาง สายตามองส่งมือขาวผ่องคู่นั้นละไปจากใบหน้าตน ดวงตาเหยี่ยวเผยแววเสียดาย ยื่นชามในมือให้เด็กสาว แล้วนั่งลงด้านข้างเฝ้ามองนางกินอาหารเช้า

แท้จริงแล้วยังมีส่วนของเขา ทว่าเขามิได้หิว ได้อิ่มหนำแล้ว