ตอนที่ 157 แมลงบินเกาะพัดกลม

มือแตะโดนกลอนประตูแล้ว นางมองดูบุรุษผู้นั้นกระโดดลงมาจากหน้าต่างด้วยความคล่องแคล่วด้วยความตะลึงงัน เขาปัดฝ่ามือ พลางจ้องมองนางด้วยสายตาล้ำลึกเปี่ยมความหมาย “จะไปที่ใด”

ยังจะไปที่ใดได้อีกเล่า จงลิ่งอี๋ตกใจจนขาแข้งอ่อนเปลี้ย รีบร้อนปลดกลอนประตู ตำหนักบรรทมแห่งนี้ทัศนียภาพกว้างไกลทั้งยังเงียบสงบ เนื่องจากตั้งอยู่บนชัยภูมิสูง จึงมิได้สร้างขึ้นบนพื้นราบ หากแต่สร้างอิงแอบแนบเขา ด้านนอกเป็นเนินเขาสูงตระหง่าน เขามาจากที่ใดกัน

น่ากลัวเกินไปแล้ว จู่ ๆ ก็โผล่มาดั่งผีพราย

มองผ่านหน้าต่างกรุผ้าโปร่งนางยังนึกว่าเป็นลิงตัวใหญ่ตัวใดเสียอีก จงลิ่งอี๋ยิ่งคิดก็ยิ่งกลัว ขอบตาแดงระเรื่อ ครั้นถูกบุรุษสวมกอดจากทางด้านหลังอย่างกะทันหัน ก็กรีดร้องตกใจเสียงดังอ๊ะออกมา

จ้าวโยวถงหลุดขำ “อย่างไร เพิ่งจะรู้จักกลัวรึ ถึงได้กล้าลงกลอนประตูกักขังข้า”