ตอนที่ 158 ตกตะลึงท่ามกลางพายุฝนฟ้าคะนอง

“กราบทูลฝ่าบาท พ่ะย่ะค่ะ ค่ำคืนนี้เกรงว่าจะเป็นวันฝนฟ้าคะนอง”

ท้องฟ้าดั่งจานฝนหมึก เมฆดั่งม้าโลดแล่น ณ สันเขาแว่วเสียงฟ้าร้องกึกก้อง อากาศค่อย ๆ หนักอึ้ง เต็มไปด้วยกลิ่นฝนคาวดิน อึดอัดจนหายใจไม่ออก

สายฝนใหญ่เทลงที่อุทยานอวี้จินก่อน ฝนเทกระหน่ำชะล้างซัดสาดหมู่ไม้ทั่วทั้งอุทยาน เงาไม้หน้านอกหน้าต่างยุ่งเหยิง จงลิ่งอี๋ตื่นจากความฝัน เห็นอากาศแปรเปลี่ยนฉับพลัน ใจหวาดผวาจนไม่อาจข่มตาให้หลับอีกได้ นางห่อผ้าห่มนั่งอยู่ผู้เดียว

นางกำนัลที่เฝ้ายามคืนนอกห้องบรรทมถือเทียนให้แสงสว่าง เรืองรองราง ๆ อยู่หลังสิ่งกั้นหลายชั้น แต่เงียบสนิท นางใจไม่สงบ จึงถามว่า “เป็นอะไรหรือ”