ตอนที่ 155 ฮ่องเต้เกี่ยวข้าวสาลี

ดวงตาสั่นระริกแผ่วเบา โชคชะตาช่างเล่นตลกเช่นนี้ ถึงได้นำพาทั้งสองคนมาพบกันเป็นครั้งแรกในเวลาที่ผิดพลาดถึงเพียงนี้ และยังหวั่นไหวอย่างผิดพลาดถึงเพียงนี้

นิ้วมือทั้งสิบที่สอดประสานกันแน่นถูกกุมเอาไว้ บนหลังมือของเขามีร่องรอยกรำลมหนาว หยาบกร้านและคล้ำเข้ม

เขากุมเนื้อหนังอันนุ่มนิ่มบอบบางจนถึงกระดูกของนางเอาไว้ ในช่วงเวลาอันยืดยาวเนิ่นนานหลังจากนั้น ความหงุดหงิดใจ ความกระวนกระวายใจนั้น แท้จริงแล้วคือความนึกเสียใจ เสียใจกับการตัดสินใจของตนเอง ทว่าเรื่องราวกลายเป็นบทสรุปที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้แล้ว

เขาโยนความนึกเสียใจเช่นนี้ทิ้งไว้เบื้องหลัง คอยจับจ้องนาง คาดเดานาง หมายใจจะหาจุดที่นางไม่ได้ดีพร้อมขนาดนั้นเพื่อปลอบประโลมตนเองให้รู้สึกดีขึ้นบ้าง ทว่ากลับไม่มีคราใดที่สำเร็จเลย มิหนำซ้ำความนึกเสียใจยังก่อเกิดเป็นเพลิงโทสะที่ไร้ที่ระบาย