ตอนที่ 152 แบ่งความคำนึง

ริมฝีปากและฟันพัวพันกันอย่างอ่อนโยน ความนุ่มนวลแฝงไว้ด้วยความเด็ดขาด ครั้นจุมพิตผ่านพ้น นางก็เร่งหอบหายใจ ชายหนุ่มก้มหน้าลง หน้าผากของทั้งสองแนบชิดกัน เขาก็หอบหายใจแผ่วเบาเช่นกัน สุ้มเสียงทุ้มพร่า น้ำเสียงจริงจังเป็นพิเศษ “ข้าอยากให้เจ้าเบิกบานใจขึ้นบ้าง”

“เจ้าอยากไปอุทยานอวี้จินก็ไปเถิด แต่ต้องจำไว้ว่าต้องกลับมา” เสียงหอบหายใจแผ่วเบาช่วยเพิ่มความรู้สึกจริงใจให้แก่วาจานี้ เขากล่าวเสียงเบา “จงลิ่งอี๋ เจ้าแบ่งใจที่คิดถึงท่านแม่ มาคิดถึงข้าบ้างสักนิด จะได้หรือไม่”

“ไม่ว่าภายนอกจะเกิดเรื่องใดขึ้น ใจของข้าล้วนมุ่งตรงมาที่เจ้าเสมอ”