ตอนที่ 142 เผยความชอบ

ลูกสุนัขเงยหน้าดุนนิ้วมือบนหัว ร้องครางหงิง ๆ ดวงตาดั่งเมล็ดถั่วดำขลับเป็นประกาย จงลิ่งอี๋พลันแย้มยิ้ม หัวคิ้วคลายออก ดวงตาโค้งดั่งจันทร์เสี้ยว ดั่งลมวสันต์พัดคลี่หิมะบางพันชั้นให้ละลาย

“หงิง...” ลูกสุนัขส่งเสียงคราง

จ้าวโยวถงเก็บรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่งนี้ไว้เต็มสองตา จับตาดูอย่างละโมบ นางน่ารักน่าเอ็นดูถึงเพียงนี้ อยากจะซุกซ่อนไว้ทุกชุ่น อยากจูบนาง อุ้มนางกลับห้องบรรทมแล้วค่อย ๆ จูบ เสียดายเพียงยังมิใช่เวลา

ชายหนุ่มเห็นคุณหนูชอบ จึงปล่อยนิ้วมือที่กุมไว้ในกลางฝ่ามือ พานางลูบตามหัวลูกสุนัขลงมา มือขาวผ่องลูบผ่านหัวและท้ายทอยของมัน สัมผัสถึงลมหายใจและการสั่นเทาเบา ๆ ของลูกสุนัขตัวนี้ได้อย่างชัดเจน

“โฮ่ง!”