ตอนที่ 141 ใส่ใจถึงเพียงนี้

มิเช่นนั้นเล่า กักบริเวณมิเรียกว่าใส่ใจหรือไร

เขาตรัสว่า “หากไม่ใส่ใจเจ้า ข้าจะมาคอยดูแลเจ้าทำไม หากไม่ใส่ใจเจ้า ข้าจะอุ้มเจ้าออกมาจากกองเพลิงได้อย่างไร นับแต่นั้นมา มีสมุนไพรครั้งใดบ้างที่ข้ามิได้ป้อนด้วยตนเอง ของกินของใช้มีสิ่งใดบ้างที่มิได้คำนึงถึงเจ้าก่อน ร่างกายไม่แข็งแรง ข้าก็ให้หมอหลวงคอยปรนนิบัติตลอดเวลา เจ้ากลับชอบทำตัวเป็นน้ำเต้าปากตัน หากข้าไม่ใส่ใจ ยามนี้เจ้าจะมีโอกาสมาตัดพ้อต่อว่าข้าหรือ”

เผชิญกับคำเปิดอกเช่นนี้ นางจึงฟาดมือทุบตีเขาเปะปะ ร้องไห้พลางกล่าวว่า “ท่านก็แค่ลุ่มหลงชั่วแล่น เอาข้ามาล้อเล่นเป็นสิ่งของ ชั่วประเดี๋ยวก็ร้อนชั่วประเดี๋ยวก็เย็น ทุกสิ่งล้วนต้องตามแต่ใจท่าน มิเช่นนั้นก็ทุบตีคนโฮกใส่คน พวกบุรุษเสเพลไปหอนางโลม ก็พูดว่าใส่ใจเช่นกันนั่นแหละ!”