กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
จงลิ่งอี๋ถึงกับโง่งม สีหน้าเหม่อลอย ไม่เข้าใจว่าเขากำลังทำสิ่งใด
“ให้เจ้าแล้ว เก็บเอาไว้ให้ดี” จ้าวโยวถงเอ่ย
ความอุ่นเนียนของแหวนเกาทัณฑ์วงนี้คล้ายจะซึมซาบอุณหภูมิของเขาไว้ เพียงคิดว่ามันถูกเขาหยิบจับลูบคลำอยู่ทุกวัน ใบหูนางก็แดงระเรื่อ รีบปฏิเสธ “ข้าไม่เอา”
“ไม่เอาก็ต้องเอา” เขาผุดลุกขึ้นตบแก้มของนางเบา ๆ “ลุกขึ้นมากินข้าวเถอะ”
ในมือกำแหวนเกาทัณฑ์วงนั้นไว้ ทั้งยังถูกอุ้มประคองขึ้นมาเหมือนเด็ก นางไม่อยากได้ แหวนเกาทัณฑ์วงนี้เป็นของใช้นอกกายที่เขาพกติดตัว ใครเห็นเข้าก็ย่อมรู้ว่าเป็นของเขา อีกทั้งที่ไหนมีหญิงสาวสวมแหวนเกาทัณฑ์วงใหญ่ถึงเพียงนี้กัน
จ้าวโยวถงเห็นนางกำไว้แน่นด้วยความแข็งเกร็ง จึงกระชับอ้อมกอดขยับเบา ๆ “ไว้ค่อยหาแถบแพรผูกไว้ แขวนไว้ที่คอ”
……