ตอนที่ 138 กล้าบันดาลโทสะ

เขาเสวยมื้ออาหารอย่างรวดเร็ว ยังไม่ถึงหนึ่งก้านธูปก็เสร็จสิ้น เมื่อล้างพระหัตถ์และบ้วนพระโอษฐ์แล้ว เห็นเขาเดินตรงเข้ามาจะอุ้มนางอีก จงลิ่งอี๋จึงรีบเอ่ยว่า “ข้าเดินเองได้เจ้าค่ะ” พลางพูดก็พลางยันที่วางแขนหมายจะลุกขึ้น ทว่าพอยืนได้มั่นคง สองขากลับพลันอ่อนยวบ ไม่อาจออกแรงได้แม้แต่น้อย ร่างทรุดลงคุกเข่ากับพื้นตรง ๆ แต่สองรักแร้กลับถูกชายหนุ่มช้อนรวบขึ้นมาอุ้มไว้อย่างง่ายดาย

กาลก่อนตอนนางกำนัลทำการอบรมก่อนแต่งงาน มิเคยบอกเล่าว่าหลังจากนั้นจะเป็นเช่นนี้ มีเพียงบอกไว้ว่าจะเจ็บ และกำชับให้นางอดทนเสียหน่อยเมื่อถึงเวลานั้น ใคร ๆ ต่างก็เจ็บกันทั้งนั้น อย่าได้รบกวนอารมณ์ของท่านพี่ อดทนผ่านไปได้ก็สิ้นเรื่อง