ตอนที่ 125 ง่วงงุนเกียจคร้านในฤดูใบไม้ผลิ

เสียงนกร้องนอกหน้าต่างเคล้าคลอไปกับเสียงพึมพำแผ่วเบาของบุรุษข้างตั่งนอน สตรีบนหมอนยังคงเคว้งคว้างอยู่ในห้วงฝัน ยามกึ่งหลับกึ่งตื่น สติสัมปชัญญะล่องลอย นึกถึงท่านแม่ที่พบหน้าคราใดก็อ่อนโยนยิ่งนักเสมอ แม้ระหว่างคนทั้งสองจะพลัดพรากจากกันเป็นเวลานาน ทุกคราที่ได้พบกันใหม่จึงมักมีความเหินห่างจนทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง ทว่าไม่นานท่านแม่ก็จะเข้ามากุมมือของนาง พาไปนั่งลงอย่างอ่อนโยน ถามไถ่ว่าอยากกินสิ่งใดหรือไม่ ช่วงนี้สบายดีหรือไม่

กินสิ่งใดไปบ้างนางล้วนลืมเลือนไปหมดแล้ว ทว่าท่านแม่เป็นคนที่อ่อนโยนยิ่งนัก หากถึงขั้นทำให้นางเอ่ยปากตำหนิผู้ใดได้ ย่อมต้องเป็นความผิดของอีกฝ่ายอย่างแน่นอน