กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เขาเก็บชุดนอนของนางที่ถูกโยนทิ้งไว้ตรงมุมห้องขึ้นมา “เข้ามาหาข้า ข้าจะไม่แตะต้องเจ้า จะช่วยเจ้าสวมเสื้อผ้า” เสื้อชุดนอนท่อนบนของเขาเองยังคงหลุดลุ่ย เปิดกว้างเผยให้เห็นกล้ามเนื้อเป็นปมแน่นอย่างชัดเจน ดูน่าหวั่นเกรงยิ่งนัก จงลิ่งอี๋ผลักมือของเขา แผงอกยังคงเจ็บแปลบจากการกระทำของเขา ร้องไห้สะอึกสะสะอื้นจนไม่ได้ยินวาจาของผู้ใด “ข้าไม่อยู่ที่นี่”
“ไม่อยู่ที่นี่ แล้วจะไปที่ใด?”
จูไป่ที่อยู่ด้านนอกเคาะประตูเบา ๆ “ฝ่าบาท ของเตรียมพร้อมแล้วเพคะ”
เขาจัดเสื้อชุดนอนให้เข้าที่ ปิดม่านเตียงจนมิดชิด “ยกเข้ามา”
จูไป่ก้าวเข้ามาในห้องบรรทม ได้ยินเสียงร่ำไห้ด้านในไม่ขาดสาย ในใจก็ทอดถอนใจ วางสิ่งของลงแล้วจึงถอยออกไป