ตอนที่ 121 เสน่หาร้อนรุ่มสะท้านราตรี

ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง เขากลืนน้ำลายกล้ำกลืนความปรารถนาโดยไม่รู้ตัว ยิ่งคิดถึงมัน เพลิงในใจก็ยิ่งลุกโชน

ทั้งสองจูงมือกันเดินไปตามทางเล็ก ๆ ทว่าครั้นถึงตอนนี้จงลิ่งอี๋ก็เริ่มเหนื่อยล้า ฝีเท้าของนางตามจ้าวโยวถงที่จงใจผ่อนจังหวะลงไม่ทัน ชายหนุ่มมีประสาทสัมผัสเฉียบไว เมื่อเห็นเหงื่อผุดพรายตรงปลายจมูกของนาง อีกทั้งมือที่เขากุมไว้ก็เริ่มไร้เรี่ยวแรงลงเรื่อย ๆ เขาจึงไม่กล่าวสิ่งใดและไม่ทันได้บอกกล่าว เพียงย่อตัวลงแล้วอุ้มนางขึ้นมา

นางยังไม่คุ้นชินกับการถูกอุ้มไปอุ้มมาเช่นนี้ ก่อนหน้านี้พวกเขาอยู่แต่ในห้อง ครานี้กลับอยู่นอกเรือน อีกทั้งนางยังดิ้นหนีไม่พ้น จึงได้แต่พาดมือไว้บนไหล่ของชายหนุ่ม ปล่อยให้เขาประคองสะโพกของนางราวกับกำลังอุ้มเด็ก