ตอนที่ 120 ทิวทัศน์งดงามยามรื่นรมย์

ยามทอดสายตาไกลออกไปพลางอิงราวระเบียง นางพลันรำพึงในใจว่า เสียดายทิวทัศน์อันวิจิตรงดงามยิ่งนัก ให้คนไร้ใจจะชื่นชมเยี่ยงตนมาพานพบ ช่างปล่อยให้สูญเปล่าโดยแท้

ผ่านเก๋งศาลาอีกแห่งหนึ่ง กระเบื้องเคลือบเขียวชายคางอนระเบียงชาดหน้าต่างประณีตลวดลาย คาดว่าสร้างขึ้นเพื่อชมทัศนียภาพทั้งหมดของสระปลาทองโดยเฉพาะ จงลิ่งอี๋มิได้สนใจว่าป้ายอักษรเขียนว่ากระไร ทว่ากลับถูกดนตรีเครื่องสายและขลุ่ยที่แว่วมาเป็นระยะดึงดูดสายตาและความสนใจ

นางเอียงศีรษะหยุดฝีเท้าเพื่อจำแนกเสียง จูไป่จึงเอ่ยขึ้นว่า “ที่แห่งนี้เหตุใดจึงมีเสียงบรรเลงดนตรีได้เจ้าคะ?” พลางสั่งความสาวใช้ด้านหลังว่า “ไปดูสิว่าเป็นผู้ใด”

จงลิ่งอี๋ยกมือขึ้นห้ามปราม “ไม่เป็นไรดอก ค่อย ๆ เดินไปดูก็พอ ทิวทัศน์ที่นี่งดงาม บรรเลงเพลงขับกล่อมตนเองก็มิได้ขัดขวางสิ่งใด”