กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
สายฝนแปรเปลี่ยนจากโหมกระหน่ำเป็นโปรยปรายไม่ขาดสาย เมฆครึ้มบนท้องฟ้ามิยอมสลาย เสียงฟ้าร้องอุบัติขึ้นถี่กระชั้น ฝนที่พรำลงมาอย่างอ้อยอิ่งเป็นเพียงการหยุดพักชั่วคราวท่ามกลางมหาพิรุณกระหน่ำ โถงข้างเงียบสงบ จงลิ่งอี๋ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาดื่มยาเทียบแรก นางฟังเสียงฝนตกและอัสนีคำรามด้านนอกอย่างไร้เรี่ยวแรง “ข้าอยู่ที่ใดกัน?”
“เรียนพระชายา ที่นี่คือโถงข้างของตำหนักฉืออันเพคะ ไทเฮาทรงอนุญาตให้ท่านพักฟื้นรักษาตัวอยู่ที่นี่ในวันนี้ พรุ่งนี้ค่อยเดินทางกลับเพคะ”
“ชั่วยามนี้เป็นเวลาใดแล้ว?” เหตุใดจึงจุดโคมไฟกันแล้วเล่า
“เรียนพระชายา ยามเว่ยเค่อที่แปดเพคะ”