ตอนที่ 101 สนทนายามราตรีข้างหมอน

นางเปล่งเสียงแหบพร่าเอ่ยต่อต้าน “ไม่ดื่มแล้ว”

“จะแง่งอนสิ่งใด หากไม่ใช่เพราะเจ้าวิ่งเพ่นพ่านไปทั่วเอง มีหรือจะต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้”

สิ้นเสียง คนที่ป่วยจนอ่อนระโหยก็ก้มหน้าลง ผืนผ้าห่มแพรตรงหน้าซึมหยาดน้ำเป็นวงอย่างเงียบงัน เอ่ยเสียงแหบว่า “ไป”

เสียงนี้แผ่วเบานัก จ้าวโยวถงฟังไม่ถนัด จึงโน้มกายเข้าไปใกล้ “เจ้าพูดว่ากระไร” น้ำเสียงราวกับซักไซ้ จงลิ่งอี๋มีหรือจะยอมพูดซ้ำเป็นหนที่สอง

“เงยหน้าขึ้น”

คางถูกฝ่ามือกุมไว้ให้เงยหน้าขึ้น นางย่นใบหน้าแสดงความต่อต้านยาในช้อนนั้นเป็นอันมาก อยากดื่มน้ำสักอึก แต่ก็ไม่อยากเอ่ยปากกับบุรุษผู้นี้

จ้าวโยวถงถึงค่อยแน่ใจในความดื้อดึงของนาง จึงยกยานั้นดื่มเสียเอง ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของสตรีตรงหน้า เขาจิ๊ปากสองครา แล้วสั่งสอนด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึกว่า “มิได้มีรสชาติอันใด จงลิ่งอี๋ ป่วยไข้แล้วก็อย่าได้เสแสร้งออดอ้อนนัก”