กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
น้ำสุราองุ่นไหลผ่านลำคอของจ้าวโยวถง เขาพยักหน้า พลางรู้สึกชื่นชมอยู่ไม่น้อย
ณ อุทยานหลวงซึ่งอยู่นอกกำแพงตำหนักแห่งนี้ จงลิ่งอี๋ถือถ้วยชาเพื่อกลบเกลื่อนสีหน้าอันผิดธรรมชาติของตน พลางได้ยินบิดาเร่งเร้าว่า “เร็วเข้าหน่อย พรุ่งนี้ข้ายังต้องเข้าประชุมเช้า”
“ท่านพ่อ สิ่งของไม่อาจมอบให้ท่านได้ ศาลาว่าการไคเฟิงกำลังเร่งสืบสวน ข้าทำได้เพียงเปิดดู ประเดี๋ยวก็ต้องส่งมอบให้ศาลาว่าการไคเฟิงแล้ว”
จงหลงก้าวไปข้างหน้าอีกหนึ่งก้าว “เจ้าหมายความว่าอย่างไร! เจ้ากล้าหลอกข้ารึ”
นางหลุบตาลง หลบเลี่ยงการสบตากับเขา “ท่านพ่อ สิ่งของภายในอุทยานหว่านหายไป เป็นท่านเอาไปหรือไม่เจ้าคะ”