กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
นางนั่งอยู่ในห้องโถงกลาง ตะเกียงรอบทิศล้วนถูกจุดขึ้น ขับเน้นให้ภายในห้องยิ่งสว่างไสว ด้านนอกยิ่งมืดมิด บิดาของนางก้าวเหยียบราตรีเช่นนี้เดินเข้ามา จงลิ่งอี๋นั่งนิ่งไม่ขยับ กลั้นลมหายใจประคองเสียงให้ฟังดูไม่อ่อนแอนัก “ท่านพ่อมาแล้ว เชิญนั่งเจ้าค่ะ”
อีกฝ่ายยืนนิ่งอยู่กับที่ สีหน้าเขียวคล้ำ สะบัดแขนเสื้อคราหนึ่ง กลับนั่งลงจริง ๆ จงลิ่งอี๋ประหลาดใจอยู่บ้าง สองมือขยับบิดอยู่ใต้แขนเสื้อ เอ่ยถามว่า “ท่านพ่อมาดึกดื่นเช่นนี้ มีเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ?”
“ฮึ” จงหลงแค่นเสียงหึ ชำเลืองมองพลางกล่าวว่า “เป็นเรื่องอันใด เจ้าจะไม่รู้เชียวหรือ?”
นางส่ายหน้ายกน้ำขึ้นดื่ม “ข้าไม่ทราบเจ้าค่ะ”