ตอนที่ 96 หนึ่งก้าวสิบปี

เมื่อนั่งลงในลานเรือนหลัก สาวใช้ก็ยกน้ำชาและขนมมาให้ จงลิ่งอี๋กำลังกระหายอยู่พอดีจึงยกชาขึ้นดื่มทันที รสหวานชุ่มคอไหลผ่านลำคอ นางคล้ายจะเข้าใจแล้วว่าท่านพ่อคิดจะทำสิ่งใด จึงวางถ้วยชาลงและครุ่นคิดถึงสิ่งที่ตนเองควรทำ แม่เลี้ยงที่นั่งอยู่ตรงข้ามเอ่ยถามขึ้นว่า “เจ้ามาหาท่านพ่อของเจ้ากะทันหันเช่นนี้ มีเรื่องด่วนอันใดหรือ”

“อืม เรื่องที่ฝากฝังข้าไว้คราวก่อนมีเค้าโครงแล้วเจ้าค่ะ”

เปาซีเสียนเบิกตากว้าง พลางส่งสายตาให้แม่นมข้างกาย อีกฝ่ายจึงถอยออกไปเฝ้าประตู นางเอ่ยถามเสียงเบาว่า “เช่นนั้น มีชื่อลุงใหญ่ของเจ้าหรือไม่”

จงลิ่งอี๋ส่ายหน้าเล็กน้อยขณะสบตากัน “ข้ายังไม่รู้เจ้าค่ะ ได้มาแล้วยังไม่มีโอกาสได้ดู คนรับใช้รอบข้างมีมากเกินไป”

“แล้วเมื่อครู่เกิดอันใดขึ้น ข้าได้ยินเสียงท่านพ่อของเจ้าตบโต๊ะอยู่ข้างใน”