ตอนที่ 95 ประจันหน้าในห้องหนังสือ

ในห้องหนังสือ สายตาอันกำลังชั้นเลิศคู่นั้นของจงหลงลอบสังเกตลูกสาวคนโตผู้นี้อย่างเงียบเชียบ จงลิ่งอี๋ค่อย ๆ นั่งลงบนเก้าอี้ไท่ซือริมหน้าต่างตัวหนึ่ง ปล่อยให้อีกฝ่ายมองไป เมื่อเทียบกับแรงกดดันที่ชายผู้นั้นมอบให้นางแล้ว สายตาสำรวจเพียงเท่านี้ไม่นับเป็นกระไรเลย

พอนางนั่งลงมั่นคงแล้ว จงหลงก็เอ่ยปากว่า “ของอยู่ที่ใด”

จงลิ่งอี๋กล่าว “อยู่ในมือข้า”

อีกฝ่ายขมวดคิ้วสงสัย “ในมือเจ้าหรือ สตรีเรือนในเช่นเจ้า ไปเอามาจากที่ใด”

นางย้อนคำกลับไปทันควัน “หากข้าเป็นเพียงสตรีเรือนในธรรมดา ตอนนั้นท่านพ่อจะมาหาข้าให้ช่วยเหลือทำไมกันเล่า”