กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
นางถูกโอบให้ยืนอยู่ข้างกายไทเฮา ก้มหน้าเอ่ยอย่างว่าง่ายว่า “หายดีแล้วเพคะ ขอบพระทัยพระนางที่เป็นห่วง”
ไทเฮาลูบแก้ม “สีหน้าดูเปล่งปลั่งขึ้นแล้ว เพียงแต่ตัวยังผอมอยู่ อาหารกลางวันอยู่กินที่นี่กับข้าเถิด”
“เพคะ”
จงลิ่งอี๋นั่งลงบนม้านั่งกลมข้างกายไทเฮา นานแล้วที่มิได้พบนาง เมื่อเห็นนางได้รับการดูแลจนสีหน้าท่าทางดีขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก ไทเฮาย่อมยินดียิ่งในใจ เอ่ยกับหลูกั๋วกงฮูหยินที่นั่งอยู่ด้านล่างว่า “อีกไม่กี่วันเจ้าจะมีงานเลี้ยงมิใช่หรือ ข้าไปไม่ได้ ก็ให้ลิ่งอี๋ของข้าไปเที่ยวเล่นเสียหน่อยเถิด”