กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
จ้าวโยวถงถูกนางดิ้นรนจนร่างกายเกร็งแน่นในชั่วพริบตา ความปรารถนาพลุ่งพล่านขึ้นมาในอก ราตรีมืดมิด และเป็นราตรีมืดมิดเช่นนี้อีก ในใจเขามีเสียงหนึ่งอยากจะสั่งสอนนางให้ไม่กล้ากำเริบภายใต้ความตามใจของเขาอีก อยากมองให้เห็นหัวใจของนาง ดูเสียทีว่านางไร้เดียงสาจริง หรือจงใจทำกันแน่
เขาซุกศีรษะลงตรงซอกคอของนาง สูดดมกลิ่นหอมอ่อนจาง ร่างกายแนบชิดเข้ามา จงลิ่งอี๋จึงเพิ่งตระหนักได้ว่าเขากำลังหมายถึงสิ่งใด ใบหน้าพลันซีดขาว ความขุ่นเคืองใด ๆ ล้วนไม่กล้ามีอีก ไม่สนใจว่าเวลานี้ดึกสงัดเพียงใด นางผลักศีรษะของเขาพลางร้องว่า “อย่า อย่าเลย ขอร้องท่าน ฝ่าบาท ทำเช่นนี้ไม่ได้”
“ข้าผิดเอง ทั้งหมดเป็นความผิดของข้า”