กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เขาประทับอยู่บนตั่งพระอรหันต์ในห้องโถงกลาง จงลิ่งอี๋ก้าวพ้นประตูเข้ามาก็เผชิญหน้าเข้าพอดี ท่าทางของเขาดั่งราชันสวรรค์อันน่าเกรงขามเคร่งขรึมในวัดวาอารามวันนี้ โดยเฉพาะสีหน้าบึ้งตึงทะมึนทึมนั้น นางหมุนกายหมายจะกลับห้องบรรทม ทว่าเบื้องหลังกลับมีเสียงเอ่ยถามของชายหนุ่มลอยตามมาติด ๆ ว่า “จะไปที่ใด”
“กลับห้องบรรทมเจ้าค่ะ”
ฝีเท้านางมิได้หยุดลงแม้แต่น้อย ซ้ำยังเร่งเร็วขึ้นอีกหลายก้าว เพิ่งจะก้าวเข้าห้องบรรทม ก็พลันได้ยินเสียงประตูด้านหลังปิดลงดังเอี๊ยด หัวใจหล่นวูบ รีบหันขวับกลับไปเอ่ยว่า “ฝ่าบาทจะทำอะไรอีกเพคะ”
ชายหนุ่มยืนห่างจากนางเพียงสองก้าว บนวงหน้าปกคลุมไปด้วยมวลเมฆหมอกมืดครึ้ม หลุบสายตามองสำรวจ