ตอนที่ 76 กลับคำกลับกลอก

ฝนตกลงมาแล้ว เขาวิจารณ์ฎีกาเสร็จสิ้นก็ยืนทอดสายตาไปไกลริมหน้าต่าง เขตพระราชวังจมอยู่ในม่านหมอกฝนขาวโพลน หลังคาสาดกระเซ็นด้วยละอองฝน นาฬิกาหยดน้ำและเสียงฝนสอดประสานหลอมรวม เตือนให้รู้ว่าราตรีดึกสงัดยิ่งนัก มองผ่านม่านฝน ดวงจันทร์เลือนรางไม่อาจเห็นได้เต็มดวง แนบชิดอยู่ตรงมุมชายคาปีกหลังคาแต่ไกล คล้ายดั่งดวงตาที่เอ่อล้นด้วยน้ำตาของใครบางคน

จงลิ่งอี๋ตื่นขึ้นมากลางคันรอบหนึ่ง อาการปวดศีรษะทุเลาลงมาก ฝืนกายล้างหน้าบ้วนปากผลัดเปลี่ยนชุด จูไป่อาศัยช่วงเวลานี้เอากระถางธูปที่นอนมารมผ้าห่มนวม ให้บนตั่งนอนอุ่นสบายไปทั่ว กลัวว่าจงลิ่งอี๋จะหนาวตอนกลางคืน จึงยัดกระบอกน้ำร้อนเข้าไปในผ้าห่มเพิ่มอีกสองอัน