เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ตื่นนอนแต่เช้าตรู่ คนข้างหมอนก็มิอยู่แล้ว ยามที่จูไป่เกล้าผมให้นางยังเอ่ยถามว่า “นายหญิง วันนี้ออกไปข้างนอกอยากเกล้าผมทรงใดเจ้าคะ?”
นางกำลังหลับตาพักผ่อน ได้ยินเช่นนั้นเปลือกตามิได้ขยับแม้แต่น้อย “เรียบง่ายหน่อยก็พอ”
คนรับใช้มิรู้ว่าตั้งแต่เมื่อใดที่มิเรียกขานนางว่าพระชายาแล้ว เปลี่ยนปากมาเรียกว่านายหญิง อีกทั้งถูกกักขังไว้ในสวนแห่งนี้ ฟังดูแล้วประหนึ่งภรรยาลับก็มิปาน
วันนี้เป็นวันที่ยี่สิบห้าเดือนสาม หลบเลี่ยงวันเปิดของวัดต้าซียงกั๋ว นางกับจ้าวเหิงหย่วนมิได้สนทนากันตลอดทาง เดินอยู่ภายในอารามอันเงียบสงบขึงขังโดยต่างคนต่างมีความคิดในใจ เจ้าอาวาสในวัดออกมารอรับผู้สูงศักดิ์ทั้งสองด้วยตนเองที่ด้านในประตู จงลิ่งอี๋เดินตามอยู่ด้านหลัง พลันนึกถึงรอยข่วนริ้วหนึ่งที่โผล่พ้นคอเสื้อของจ้าวเหิงหย่วนซึ่งนางเหลือบไปเห็นบนรถม้า