ตอนที่ 72 ปีนเตียงกลางดึก

จ้าวโยวถงส่งเสียงแหบพร่า เช็ดคราบน้ำข้างริมฝีปากของนางแล้วเอ่ยถาม “ยังจะพูดต่ออีกหรือไม่”

นางมองเขา ส่ายหน้าอย่างไร้เรี่ยวแรง จากนั้นก็หลุบตาลง เขาเอ่ยดักหน้านางไปก้าวหนึ่งว่า “ห้ามร้องไห้ ไปกินข้าว วันหน้าจำไว้ว่าอย่าพูดคำที่ไม่ควรพูด มิฉะนั้น—” มือของเขาที่กุมเอวนางออกแรงเล็กน้อย “ก็จะไม่ใช่เพียงแค่นี้แน่”

เขาลุกขึ้น โอบเอวอุ้มนางขึ้นมาจากเก้าอี้หวาย วางลงบนพื้น เท้าของจงลิ่งอี๋เพิ่งแตะถูกพื้นก็อ่อนยวบ แทบจะทรุดคุกเข่าลง จ้าวโยวถงใช้น้ำเสียงเจือรอยยิ้ม “ไร้ประโยชน์ถึงเพียงนี้เชียว” แล้วอุ้มนางขึ้นมาใหม่อีกครา อุ้มตรงไปยังห้องรับสำรับทันที