กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ข้าเหนื่อยแล้ว กินไม่ลง”
“เช่นนี้จะดีได้อย่างไรเจ้าคะ” จูไป่คุกเข่าลงข้างเก้าอี้หวาย “ร่างกายของท่าน—”
จงลิ่งอี๋หันหลังให้ “หุบปาก ถอยออกไป”
จูไป่เดินพลางหันกลับมามองสามครา กำลังไม่รู้ว่าจะทำเช่นไรดี ครั้นแลเห็นฝ่าบาทยืนตระหง่านอยู่ด้านนอก จึงรีบถอยออกไปทันที
เสียงฝีเท้าหนักแน่นเชื่องช้าด้านหลังขยับเข้ามาใกล้ นางหลับตาลง ซุกศีรษะเข้าหาอก ร่างกายขดตัวงอ เหนือศีรษะพลันดังขึ้นด้วยสุรเสียงที่คุ้นเคยเสียจนไม่อาจคุ้นเคยได้มากกว่านี้ “จ้าวเหิงหย่วนเคยมาหรือ พรุ่งนี้จะออกไปข้างนอกกับเขาหรือ”
ได้ยินน้ำเสียงของเขาที่นิ่งสงบแต่แฝงความไม่สบอารมณ์ จงลิ่งอี๋ก็ไม่อยากตอบรับ แสร้งทำตัวเป็นเต่าหดหัว
สตรีไม่ยอมตอบ เขานั่งลงบนตั่งยาวด้านข้าง “เมื่อครู่ไปที่ใดมา”
ไร้การตอบสนอง