กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลังทิ้งวาจาดุดันไว้ บุรุษก็ก้าวเดินออกไป ชั่วครู่ต่อมาก็เดินย่องกลับเข้ามาเงียบ ๆ เขายืนอยู่หลังฉากกั้นนกกระเรียนเซียนผ้าแพรมองเข้าไปด้านใน สตรีบนตั่งนอนก้มหน้า กำลังใช้ผ้าเช็ดหน้าซับดวงหน้า ภายในห้องได้ยินเสียงนางสูดจมูก ครั้นเช็ดหน้าเสร็จ ถึงได้ค่อย ๆ ประคองชามข้าวขึ้นมากินอย่างเชื่องช้า กินก็ช้า คีบขึ้นมาตะเกียบหนึ่งร่วงไปครึ่งหนึ่ง ที่เข้าปากคงมีเพียงข้าวไม่กี่เม็ด
เขาสั่งความว่า “เข้าไปเกลี้ยกล่อมเสีย ก่อนข้าวจะเย็นกินได้เท่าใดก็กินเท่านั้น ส่วนยานั้นต้องดื่มให้ได้”
“เพคะ ฝ่าบาท”