ตอนที่ 47 ไม่อนุญาตให้เข้าใกล้

จวนอวี้อ๋องยามค่ำคืนเงียบสงัดยิ่งนัก ที่เงียบสงบที่สุดเห็นจะเป็นลานบ้านของนายหญิงในจวน

บริเวณมุมมืดใต้กำแพงนอกเรือน ขันทีน้อยผู้หนึ่งยืนซุกมือยอง ๆ อยู่ตรงนั้น มิช้ามินาน บนทางสายเล็กก็มีเสียงสวบสาบแว่วมา เงาร่างเตี้ยสันทัดร่างหนึ่งมุดออกมาจากใต้กิ่งไม้ มืดมิดสนิทจนมองเค้าหน้ามิออก เขาเองก็นั่งยอง ๆ ลงเช่นกัน เอ่ยถามขันทีน้อยเสียงเบา “เป็นอย่างไรบ้าง”

ขันทีน้อยเอ่ยเสียงทึบ ถมน้ำลายลงพื้นคำหนึ่ง “เข้ามาตั้งหลายวันแล้ว กลับมิอาจก้าวเข้าลานบ้านนี้ได้แม้แต่ก้าวเดียว”