ตอนที่ 46 อาจมิได้ขลาดกลัว

จ้าวเหิงหย่วนจับตาดูนาง ราวกับจะมองทะลุเข้าไป นิ้วชี้เคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะ “เจ้าไม่อยากอยู่ร่วมกับข้าจากก้นบึ้งของหัวใจใช่หรือไม่”

ยามค่ำคืนประหนึ่งมีครอบสีดำมาครอบเรือนเล็กไว้ นางหวังว่าตนเองจะออกไปไม่ได้ และคนภายนอกก็เข้ามาไม่ได้ นับตั้งแต่จ้าวเหิงหย่วนปรากฏตัวกะทันหัน อ้อ ต้องบอกว่าทุกคราที่เขาปรากฏตัวที่นี่ จงลิ่งอี๋ล้วนระแวดระวังไปทั้งร่าง จิตใจตึงเครียดยิ่งกว่ายามปกติ มัวแต่คิดให้เขาไปเสียโดยเร็ว รีบไปเสียที

“ที่นี่คือจวนอวี้อ๋อง ท่านพี่จะไปที่ใดย่อมได้ทั้งสิ้นเจ้าค่ะ”

“กินเสีย” เขาเชิดหน้าพยักพเยิดไปยังเนื้อปลาผลึกชิ้นนั้น

จงลิ่งอี๋มิได้มองอาหารจานนั้น หันหน้าไปมองแสงสว่างใต้ระเบียงด้านนอกที่สะท้อนลงบนหน้าต่าง ใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปากไอออกมาสองเสียง