ตอนที่ 41 ราวกับเป็นศัตรู

“ออกไปให้หมด! เจ้าก็ไสหัวไปให้พ้นด้วย จากนี้ไปห้ามมาที่นี่อีก!”

ดูท่าวันนี้คงรื้อไม่ได้แล้ว พวกบ่าวไพร่ก้มหน้าคอตกราวกับนกคุ่มถอยออกจากสวนไป เปาซีเสียนบอกให้จงลิ่งเหม่ยไปก่อน ตัวนางมองดูลูกสาว แล้วค่อยหันไปมองคนเป็นพ่อ ถอนหายใจพลางฝืนยิ้มกล่าวว่า “ท่านพี่พูดจาอะไรเช่นนี้ ล้วนเป็นคนครอบครัวเดียวกัน สายเลือดเดียวกันแท้ ๆ”

“เจ้าหุบปากไปเลย!” จงหลงพลันเดือดดาลขึ้นมาอีก “เรื่องข่าวคราวข้ายังไม่ได้คิดบัญชีกับเจ้า เจ้าก็ไสหัวกลับไปเสีย!”

จงลิ่งอี๋ไม่อยากจากไป นี่เป็นครั้งแรกที่นางเติบโตขึ้นแล้วได้มายืนอยู่ตรงนี้ ได้อยู่ใกล้ชิดกับเครื่องเรือนด้านในถึงเพียงนี้ มองผ่านหน้าต่างไปนางถึงกับเห็นตำราบนชั้นหนังสือ เครื่องประดับบนโต๊ะยาว ล้วนไม่มีผู้ใดเคยแตะต้อง นางขยับริมฝีปากเอ่ยว่า “ข้าเข้าไปดูข้างในได้หรือไม่?”