ตอนที่ 42 งานโคมไฟเทศกาลซั่งหยวน

“ท่านพี่”

คำว่าท่านพี่นี้ย่อมหมายถึงนายท่านแห่งจวนอวี้อ๋อง จ้าวเหิงหย่วน ลวี่จู๋เอ่ยว่า “เจ้าพูดเช่นนี้แล้ว ในแง่ของความไร้เหตุผล ปานประหนึ่งโผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ ช่างคล้ายกันยิ่งนัก”

“ไร้เหตุผล ไม่จำแนกถูกผิดขาวดำ” อิ๋นหงกล่าวเสริม ทั้งยังไม่ลืมที่จะมองสำรวจรอบด้านอย่างระแวดระวัง

“พวกเจ้าทั้งสองล้วนแอบมาอู้กันอยู่ที่นี่ ไม่รู้จักไปคอยปรนนิบัติอยู่ตรงหน้าคุณหนู” แม่นมจวงเดินมาตามทางแผ่นหินก้อนกรวด “ตรงนี้ทั้งมืดทึบทั้งเหน็บหนาวนัก พูดคุยสิ่งใดกันอยู่รึ”

“คุณหนูอยากเอนกายนอนเจ้าค่ะ จึงบอกพวกบ่าวว่ามิต้องอยู่คอยปรนนิบัติ อีกอย่างพวกบ่าวสองคนคิดไม่ตกจริง ๆ ว่าเหตุใดท่านรองเสนาบดีจึงคิดจะรื้อสวนกะทันหัน”

แม่นมมองหาก้อนหินเตี้ย ๆ ก้อนหนึ่ง แล้วทิ้งตัวลงนั่ง พลางถอนหายใจมองไปยังชั้นเมฆสีเทาทึบ “คนเรานี่หนา ย่อมคิดไม่ตกหรอก”