ตอนที่ 36 เดินตามติดไม่ห่าง

จงลิ่งอี๋ลุกขึ้นก่อน ยอบกายคารวะอย่างแช่มช้อย “ฮ่องเต้ ลมกระหน่ำหิมะโปรยหยุดลงแล้ว หม่อมฉันขอทูลลาล่วงหน้าเพคะ”

รองเท้าปักเนื้อนุ่มเบาย่ำลงบนผืนหิมะ ส่งเสียงดังกรอบแกรบ นางก้าวเดินอย่างระมัดระวัง ด้วยกลัวเหลือเกินว่าจะหกล้มเสียกิริยาต่อหน้าฝ่าบาทที่อยู่ด้านหลัง นางเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอตัว ทว่าสุดท้ายฮ่องเต้ก็เสด็จกลับเช่นกัน คนทั้งสองจึงตกอยู่ในสภาพนางอยู่หน้าเขาอยู่หลังอีกครา

ราวระเบียงคดเตี้ยยิ่งนัก สูงเพียงครึ่งหัวเข่า หากคิดจะเกาะเดินไป ท่าทางคงจะดูน่าเวทนายิ่ง