ตอนที่ 37 หยั่งรากแตกหน่อ

นางจำได้ว่าแม่เลี้ยงมาหา ยามลุกขึ้นทำความเคารพกรรไกรเล่มนั้นก็ร่วงหล่นออกมาจากแขนเสื้อ อีกฝ่ายสีหน้าตกใจยิ่ง รีบปิดประตูลงกลอน แทบจะคุกเข่าลงกับพื้นเพื่ออ้อนวอนนาง ขอร้องมิให้นางทำเรื่องโง่เขลา ละเว้นชีวิตคนทั้งตระกูลนี้เสีย

แสงจากโคมไฟสีแดงสาดส่องเข้ามาในห้องอันสลัวราง ทุกสรรพสิ่งล้วนมีเพียงสองสีเท่านั้น

โต๊ะและเก้าอี้กลมสีดำ ตัวนางสีดำ แม่เลี้ยงสีดำ โคมไฟ ชุดวิวาห์ และมงกุฎหงส์สีแดง เสียงร่ำไห้คร่ำครวญสีแดง โลหิตสีแดง

นางพยักหน้าแล้ว

เมื่อพยักหน้าลงไป พลันวิงเวียนตาลาย ฟ้าดินหมุนคว้าง ร่างกายอันเบาหวิวร่วงหล่นลง ณ ที่ใดสักแห่ง ถูกโอบกอดรัดเอวไว้แน่นหนายิ่ง มีผู้หนึ่งทอดถอนใจอยู่ข้างใบหูนาง ราวกับต้นไม้สองต้นที่พึ่งพาอิงแอบกัน กำลังจะหยั่งรากแตกหน่อ

คนบนเตียงส่ายหน้าไปมา “ไม่...”