ตอนที่ 35 สับสนวุ่นวายดั่งหิมะ

กลางดึกนางฝันไปตื่นหนึ่ง ในฝันนั้นศาลาริมน้ำกำลังขับขานบทเพลงใหม่ สตรีผู้หนึ่งสะบัดแขนเสื้อร่ายรำอยู่หลังม่านโปร่งสลัว นางมองเห็นไม่ชัด จึงเดินเลียบไปตามระเบียงคด แสงตะเกียงวูบวาบเลือนราง ราวกับตกลงไปในม่านหมอก ฉับพลันนั้นคล้ายมีคนเรียกนางจากด้านหลัง นางหันกายกลับไปมองเห็นเพียงสายหมอก ท่วงทำนองผีผาและฉินแผ่วต่ำอ่อนหวาน ร่างกายพลันสิ้นเรี่ยวแรงกะทันหัน นางฟุบลงกับราวระเบียงคด ก้มหน้าสบตากับเงาสะท้อนอันแจ่มชัดบนผิวน้ำ

คนบนหมอนลืมตาขึ้น ยื่นมือไปเลิกม่านเตียงออก น่าจะเป็นชั่วยามประมาณยามเหม่าสามถึงสี่เค่อ ด้านนอกฟ้าจวนจะสว่างแต่ยังไม่สว่าง มีเพียงแสงสลัวรางเลือน บางคราก็แยกไม่ออกว่าเป็นแสงจันทราหรือแสงตะวัน