ตอนที่ 27 ข้าไม่เป็นแม่สื่อ

จงลิ่งอี๋ส่ายหน้าแผ่วเบา เอนกายพิงโต๊ะพิงทรงโค้ง มือข้างหนึ่งเท้าคาง ด้านนอกมีเสียงเคาะประตูเบา ๆ สองสามครา เสี่ยวเอ้อร์มีจานอาหารวางเต็มแขนทั้งสองข้าง เดินเข้ามาอย่างมั่นคงตลอดทาง “แขกผู้สูงศักดิ์ทั้งสองขอรับ อาหารของท่านครบแล้ว เชิญรับประทานตามสบาย หากต้องการสิ่งใด ผู้น้อยรอรับใช้อยู่ด้านนอกขอรับ”

เสี่ยวเอ้อร์คุ้นชินกับแขกผู้สูงศักดิ์ดี รู้ว่าพวกนางไม่ชอบให้ใครมารบกวน เมื่อจัดวางอาหารเสร็จอย่างคล่องแคล่วก็ล่าถอยออกไป

ลวี่จู๋คุกเข่านั่งอยู่ด้านหลังเยื้องไปของจงลิ่งอี๋ คอยคัดเลือกอาหารที่นางทานได้ให้ ส่วนจางจือชิวที่อยู่ฝั่งตรงข้ามจิบสุราผลไม้อย่างปลอดโปร่งสบายอารมณ์ พลันเห็นจงลิ่งอี๋เอ่ยกับลวี่จู๋ว่า “เจ้าไปพักผ่อนทานอะไรที่ด้านหลังเถิด ไม่ต้องคอยดูแลข้าหรอก ข้าทานอะไรไม่ได้มาก เพียงแค่นั่งเล่นเท่านั้น”

“เจ้าค่ะ”