ตอนที่ 28 หาความสงบมิได้

“เจ้าใจอ่อนเช่นนี้ ข้าว่าไม่ช้าก็เร็วเจ้าคงต้องยอมตกลงแน่” จางจือชิวสรุป

นางเพียงแย้มยิ้ม ยังคงเป็นรอยยิ้มที่บางเบาเช่นเคย

ยังไม่ถึงยามเว่ย แม้จงลิ่งอี๋จะไม่อยากกลับไป แต่ก็เหนื่อยล้าจนแทบลืมตาไม่ขึ้น จึงจำต้องกลับจวน ระหว่างทางรถม้าของนางกับจางจือชิวแยกย้ายกันไปคนละทาง บนเส้นทางกลับจวนอวี้อ๋องผ่านเส้นทางที่จะไปตระกูลจงพอดี ยามที่ลวี่จู๋เอ่ยเตือน นางกำลังพิงหมอนนุ่มอยู่ในสภาพครึ่งหลับครึ่งตื่น ได้ยินดังนั้นจึงเพียงกล่าวว่า “มิต้องไปดอก กลับจวนโดยตรงเถิด”

นางมีใจอยากกลับบ้าน ทว่าที่บ้านก็ใช่ว่าจะมีคนที่รอคอยนางอย่างหมดหัวใจ

ท่ามกลางฟ้าดิน ดูเหมือนจะไม่มีผู้ใดที่รอคอยนางอย่างหมดหัวใจเลย