กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
รุ่งเช้าวันถัดมา จงลิ่งอี๋ต้องลมเมื่อคืนจึงเริ่มไออีก แม่นมจับตาดูนางดื่มยา “ท่านกินโจ๊กให้หมดสักหน่อยเถิด ออกไปข้างนอกแล้วเดินสักสองสามก้าวจะได้มีเรี่ยวแรงมิใช่หรือเจ้าคะ?”
นางดื่มยาพลางมองอาหารเช้าบนโต๊ะ แต่ยังคงส่ายหน้า “กินทุกวัน ไม่อยากกินแล้ว”
“เช่นนั้นท่านอยากกินสิ่งใดเล่าเจ้าคะ? จะได้ให้ห้องครัวทำ” อิ๋นหงถาม
อยากกินอาหารที่มิใช่ของนึ่งและของต้ม แต่ผู้ใดจะยอมเล่า มีแต่จะเกลี้ยกล่อมกันอีกยืดยาว “ไม่มีอันใด เอาสมุดบัญชีของแต่ละเรือนเมื่อเดือนก่อนมาให้ข้าดูที เวลายังเช้าอยู่ สายหน่อยค่อยออกจากเรือน”