ตอนที่ 25 ทุกสิ่งล้วนราบรื่น

เขาโยนหมากดำในระหว่างนิ้วกลับลงตะกร้าหมาก ไม่นึกเลยว่าจะลุกขึ้นเดินมายังห้องอุ่น จงลิ่งอี๋รีบลุกขึ้นยืนหลีกไปด้านข้าง ทว่ากลับได้ยินเขาเอ่ยว่า “มิต้องหลีก นั่งเถิด”

ชายหนุ่มนั่งลงบนเก้าอี้พนักโค้งอีกฝั่ง แล้วกล่าวว่า “มิใช่ว่าท่านแม่เรียกข้ามาฟังคำสั่งสอนตั้งแต่เช้าตรู่หรอกหรือ”

บนโต๊ะยาวระหว่างคนทั้งสองอาบชโลมไปด้วยแสงสีทอง ตะกร้าดอกไม้ที่เปี่ยมชีวิตชีวาจัดเสร็จสิ้นแล้วภายใต้แสง ไทเฮาทรงวางกรรไกรทองลงแล้วเช็ดพระหัตถ์ “ผู้ใดสั่งสอนเจ้ากัน พูดเสียคนอื่นได้ยินคงคิดว่าข้าเป็นยักษ์ตนใด เพียงเพราะเมื่อวานสำนักตรวจการมาร้องเรียนเอะอะต่อหน้าข้าอีก วันนี้จึงได้เรียกเจ้ามาก็เท่านั้น อย่างไรก็ต้องแสดงท่าทีเสียหน่อย ให้พวกเขารู้ว่าข้าพยายามเต็มที่แล้ว แต่คุมไม่ได้จริง ๆ จนปัญญาแล้ว”