ตอนที่ 11 คดีอยุติธรรมแห่งเมืองหลวง

จ้าวเหิงหย่วนคุกเข่าอยู่ตรงนั้นของไทเฮาเกือบหนึ่งชั่วยาม ขาเมื่อยล้าหัวเข่าเจ็บปวด ได้ยินดังนั้นจึงกล่าวว่า “รู้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ชายหนุ่มไพล่มือไว้ด้านหลัง ก้มมองเขาจากที่สูง “พูดออกมาเองสิ”

“เพราะข้าลงทัณฑ์พระชายาจนหมดสติพ่ะย่ะค่ะ”

“พูดต่อ”

จ้าวเหิงหย่วนอ้าปาก “ทั้งยังไม่เรียกหมอหลวงพ่ะย่ะค่ะ”

ลมสารทพัดผ่านระหว่างคนทั้งสอง จ้าวโยวถงมองใบหน้าที่สุภาพเรียบร้อยของอีกฝ่าย ก็รู้สึกหงุดหงิดใจขึ้นมาอีก ทว่ากลับหาสาเหตุไม่พบ เงียบงันไปครู่หนึ่ง เขาจึงถามว่า “ไม่มีแล้วรึ?”

“มะ...ไม่มีแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ชายหนุ่มเบนสายตาไปทางอื่น ใบหน้านิ่งสงบดุจขุนเขา ดวงตาเหยี่ยวคมกริบเย็นชา ภายใต้ท้องฟ้าสีฟ้าครามกระจ่างใส เงาร่างดำทะมึนอันสง่างามบดบังร่างของจ้าวเหิงหย่วนไปครึ่งหนึ่ง พระราชอำนาจดั่งร่มคันใหญ่กางกั้น