กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ทูลฮ่องเต้ ไม่เคยเพคะ”
“ดูแลรักษาร่างกายให้ดี เกลือกไทเฮาจะทรงเป็นกังวล”
“เพคะ หม่อมฉันจะจดจำไว้ให้มั่น”
สนทนากันเพียงชั่วครู่ ก็ผ่านประตูฉืออัน ทั้งสองคนก้าวขึ้นบันไดตามกันหน้าหลัง ย่างเท้าเข้าสู่ตำหนักฉืออัน
“ท่านแม่”
“ถวายบังคมไทเฮา ขอทรงพระเจริญเพคะ”
ไทเฮาทอดพระเนตรเห็นพวกเขาทั้งสองตามกันมาหน้าหลังก็ทรงประหลาดพระทัยมิน้อย “เหตุใดเจ้าถึงมาด้วยเล่า ข้าได้ยินว่าราชวงศ์ก่อนยกฎีกาเข้าไปที่ตำหนักรุ่ยซือไม่ใช่น้อย”
“นั่งจนเมื่อยล้าแล้ว จึงแวะมาดูตามทางพ่ะย่ะค่ะ” จ้าวโยวถงมิได้คิดจะนั่งลง ไพล่มือไว้ด้านหลังแล้วเดินไปมาในโถงตามอำเภอใจ
จงลิ่งอี๋ถูกไทเฮาดึงไปประทับนั่งบนตั่งยาวข้างพระวรกาย ทรงสังเกตเห็นใบหน้านางระเรื่อสีชมพูรำไร นัยน์ตาเป็นประกายจาง ๆ จึงยื่นพระหัตถ์ไปลูบแก้มของสะใภ้เล็ก “วันนี้สีหน้าดูไม่เลวเลย ดูท่าการบำรุงตลอดหนึ่งปีมานี้จะเห็นผลดียิ่ง”