ตอนที่ 1 ระยะนี้เป็นอย่างไรบ้าง

ในวันฝนฟ้าคะนองอันอบอ้าวและดังกึกก้อง เรือนพักมืดมิดสนิท มีเพียงหน้าต่างที่ทอดแสงสีสลัวรางออกมา เงาร่างสีดำของบุรุษเคลื่อนไหวอยู่ท่ามกลางแสงสลัว แว่วเสียงก่นด่าดั่งไฟโทสะไม่อาจระงับ

ทุกสิ่งทุกอย่างถูกสายฝนกระหน่ำซัดจนเฉอะแฉะเป็นโคลนตม นอกประตูเรือน เด็กหญิงตัวผอมบางคุกเข่าร่ำไห้อยู่บนพื้นจนหมดสติไป

โคมไฟสีขาวถูกแขวนจนเต็มจวนตระกูลจง ภายในหนึ่งราตรี

วสันต์สารทผันผ่านไปอย่างเงียบสงบในเรือนพัก เด็กสาวกลับมายืนอยู่หน้าประตูเรือนที่ปิดสนิทอีกครา นางได้ยินสรรพเสียงที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าพายุฝนฟ้าคะนอง

“เจ้ายังไม่รีบรับราชโองการอีก คิดจะขัดราชโองการไม่เคารพหรืออย่างไร!”

“ถือว่าข้าขอร้องเจ้าเถิด อย่าได้ทำเรื่องโง่เขลาเด็ดขาด”

“คุณหนู คนตายไม่อาจฟื้นคืนชีพ คนที่มีชีวิตอยู่ต้องมองไปข้างหน้านะเจ้าคะ”

สิบปีให้หลัง โคมไฟสีแดงดั่งสีเลือดถูกแขวนจนเต็มจวนตระกูลจง ภายในหนึ่งราตรี

ณ วังหลวง ฮ่องเต้ผลักบานหน้าต่างแห่งตำหนักฝูหนิงออก ทอดพระเนตรไปยังทิศบูรพาที่ขอบฟ้าเริ่มสว่างรำไร