เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 350 บทกวีอันเศร้าสลด (2)
พอพูดได้แค่นั้น ฟู่เหลาซานกับสุ่ยเหล่าเอ้อร์ก็ว่ายขึ้นฝั่งแล้ว สองคนมึนงงหนักมาก ถึงขั้นเดินยังเซ ส่วนผมกับหลูอี้ซิงรีบพุ่งเข้าไป เยว่เย่าเหว่ยยิงปืนคุ้มกันพวกเรา วิ่งกันไปจนถึงก้อนหินใหญ่ก้อนหนึ่ง ให้ฟู่เหลาซานกับสุ่ยเหล่าเอ้อร์พิงหินพักผ่อน
ส่วนผมกับหลูอี้ซิงเตรียมจะพุ่งเข้าไปสู้ตายกับพวกกะลาสีเหล่านี้
พวกกะลาสีถือมีดพร้าทุกคน ถ้าพวกเราประมาทแม้เพียงนิด ก็จะโดนฟันดาบ เจ็บแค่ไหนก็มีแต่ตัวเองที่รู้
ดังนั้นตอนนี้เราต้องระวังให้มากที่สุด!
ตอนที่สิบคนนั้นพุ่งเข้ามา เยว่เย่าเหว่ยจัดการไปแล้วสาม เหลืออีกเจ็ด สี่คนล้อมผมไว้ สามคนล้อมหลูอี้ซิงไว้ ไม่มีทางเลือก ยังไงก็จนมุมแล้ว ได้แต่สู้สุดชีวิต
แต่ก่อนเคยเห็นแค่ในทีวีที่พวกมาเฟียฆ่ากัน แต่ไม่เคยนึกเลยว่าสักวันผมเองก็ต้องถือมีดพร้าอันใหญ่ ตกอยู่ในวงล้อม ฟันกันกับพวกคนร้ายถือมีดแบบนี้
ให้ตายเถอะ ชีวิตนี้มันไม่แน่นอนจริง ๆ