เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 340 กำแพง เงาดำ
“ข้าก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน ข้าหิว ข้าไม่มีอาหารกินมาทั้งปี ถ้าข้าไม่กินศพ ก็ต้องอดตายอยู่ที่นี่ พอถึงตอนนั้นไอ้สัตว์ประหลาดนั่นออกไปก่อกรรมทำเข็ญ แม่น้ำเหลืองทั้งสายก็จะพินาศ ข้าก็แค่เสียสละตัวเองเพื่อประโยชน์ส่วนรวม” เจ้าแก่ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสาร
ผมไม่ได้รู้สึกว่าเจ้าแก่น่าสงสารเลยสักนิด ตรงกันข้ามกลับรู้สึกขยะแขยงมันอย่างที่สุด ผมรู้ว่าทั้งหมดที่มันพูดเป็นเรื่องโกหกทั้งเพ แค่ต้องการเรียกความเห็นใจจากผม
แต่ผมเห็นใจมันไม่ได้ เพราะถ้าผมเห็นใจมันเมื่อไหร่ พวกเราสี่คนก็อาจต้องตายด้วยมือเจ้าแก่คนนี้
ต่อให้ข้างล่างมีอะไรอีก ผมก็ต้องลงไปช่วยคน ผมคว้าแขนเจ้าแก่ก่อนจะกดมันลงไปในหลุมดิน แม้เจ้าแก่จะร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหลอ้อนวอนอย่างไร ผมก็ไม่สนใจ