เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 341 จับฟู่เหลาซานเป็น ๆ
“ไปกันเถอะ” ผมพูด “มีทางเดียว ถ้าไม่ไปก็ตายห่าอยู่ตรงนี้แหละ”
“ยังกะกลอนเลยนะ” หลูอี้ซิงหัวเราะแล้วเดินนำหน้า “พี่จะบังลมบังฝนให้พวกเอ็งเอง”
จริง ๆ แล้วในใจผมก็ยังกังวลอยู่บ้าง ไม่รู้ว่าทางที่อีกฝ่ายชี้ให้เราไปนั้นเป็นทางรอดหรือทางตาย ถ้าเป็นทางรอดก็ยังดี แต่ถ้าเป็นทางตายล่ะก็ เราคงต้องตายกันหมดตรงนี้แน่
แต่นี่เป็นทางเดียวที่ไปได้ ถ้าไม่ไปก็ได้แต่รอตายอยู่ตรงนี้
ทางเดินนี้ไม่มีทางแยกอื่น และยังมีใยแมงมุมอยู่เต็มไปหมด ดูท่าที่นี่คงไม่มีคนเข้ามานานมากแล้ว
นึกไม่ออกเลยว่าตาแก่คนนั้นอยู่ใต้ดินคนเดียวอย่างโดดเดี่ยว ไม่มีอาหารไม่มีน้ำ เขาต้องมีจิตใจเข้มแข็งแค่ไหนถึงจะรอดชีวิตมาได้ ผมก็พลันรู้สึกว่าตาแก่คนนั้นก็น่าสงสารเหมือนกัน
นี่แหละคือจุดอ่อนของผม ใจอ่อน หล่ากุ่ยเคยบอกผมว่า จุดอ่อนที่ขวางกั้นการบ่มเพาะของผมมาตลอดชีวิตก็คือใจอ่อน ถ้าวันไหนที่ผมใจร้ายเหมือนงูพิษได้ เมื่อนั้นผมอาจจะบรรลุผลสำเร็จที่แท้จริงก็ได้
ผมยิ้มขมขื่น คิดว่าถ้านี่คือผลสำเร็จที่แท้จริงที่ว่ากัน ผมก็ขอไม่บรรลุผลสำเร็จชาตินี้เลยดีกว่า ผลสำเร็จที่แท้จริงไม่ใช่การทำความดีหรอกหรือ ถ้าผมใจร้ายเหมือนงูพิษ คอยคิดร้ายกับคนทุกที่ นั่นก็ไม่ใช่ผลสำเร็จที่แท้จริง แต่มันคือภัยร้ายต่อชาวบ้านต่างหาก